Sub la luno de septembro, li flustris en ŝian orelon vortojn kiuj brulis kiel brando. Ŝia spireto fariĝis rivero, kiu serĉis la maron de lia brusto. Kiam iliaj fingroj interplektiĝis, la mondo ekzistis nur kiel varmega pulso inter iliaj palmoj. Lia voĉo tremis kiel violono kiu ne plu povas teni sian propran melodion. Ili dronis en la silentecon kiu scias pli ol iu ajn lingvo — la silentecon de haŭto kiu fine trovas sian mankantan noton. Eĉ la steloj deturnis siajn okulojn, ruĝiĝante pro la fervoro kiu flamis sub la ĉielo. Kaj kiam la nokto eksplodis en rozkoloran matenon, ili restis kiel du vortoj kiuj finfine lernis esti unu frazo.